Category Archives: Uncategorized

Home Posts Categorized as “Uncategorized” (Page 2)
8474079424_efb41a144d_o

ABC(D)-tje. Etappe nr 3 van mijn ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’

No Comments

Met twaalf wijkgenoten maak ik een ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’.  Wij willen wonen zonen aardgas. Op onze tocht ontdekken we wat daar allemaal bij komt kijken. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn. Op etappe nummer drie waren we te gast bij Jaap. Hij is al van het aardgas af.

Het was opvallend warm in de woning van Jaap. Heleen merkte het als eerste op. Zelf kreeg zij haar tussenwoning niet behaaglijk. Zij klaagde begin oktober al over koude voeten. ‘Hoe krijg je dat voor elkaar Jaap? Zonder aardgas nog wel?’ vroeg Heleen zich hardop af.

Jaap legde uit dat van het aardgas af gaan een ABC-tje is:

  1. Je isoleert je woning.
  2. Je stapt over op laagtemperatuur-verwarming, zoals vloerverwarming of wandverwarming.
  3. Je vervangt je CV-ketel door een warmtepomp, pelletkachel of een andere aardgasloze installatie.

Voor Jaap was dit inderdaad een fluitje van een cent geweest. Zijn negentiger jaren woning was al goed geïsoleerd. Hij had al vloerverwarming. Hij hoefde dus ‘alleen maar’ een warmtepomp aan te schaffen.

Jaap had ook direct stap D gezet. Hij had achtentwintig zonnepanelen op zijn dak laten plaatsen. Daarmee wekt Jaap de elektriciteit die de warmtepomp verbruikt zelf op. Hij is nog maar €10,- per maand kwijt aan energie. Warmtepomp plus zonnepanelen hadden hem medio 2015 in totaal €25.000,- gekost.

Ik keek om mij heen. Mijn reisgenoten waren zich rot geschrokken. Vrijwel iedereen moest zijn woning nog isoleren. Joost was de enige met vloerverwarming – op de begane grond. De rest had nog radiatoren hangen.

Er ontstond een verhitte discussie. Wat zou het ons kosten om van het aardgas af te gaan? Konden wij dat überhaupt betalen? Wat als onze woningen geen spouw hadden? Hoe isoleer je een monument? Hoeveel zonnepanelen passen er op onze daken? Zouden we wat langer de tijd kunnen nemen voor de stappen?

We concludeerden dat we allemaal een tienjarenplan moesten opstellen. De ene woning zag er heel anders uit dan de andere. De ene portemonnee zag er heel anders uit dan de andere. Het ene plan zal er heel anders uitzien dan het andere plan.

De volgende stop op onze ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’ is in het informatiecentrum van het Amersfoortse energieloket 033Energie. Daar maken we kennis met de hybride-warmtepomp. Wil jij ook wonen zonder aardgas? Volg mij en mijn buurtgenoten op http://www.mariannenevens.nl/recent-nieuws/.
De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

7992923523_53289f3eab_o

Wokken doe je buiten. Etappe nr 2 van mijn ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’

No Comments

Vorige week waren we te gast bij Jaap: twaalf wijkgenoten die net als ik van het aardgas af willen. We maken met elkaar een ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’.  Op onze tocht ontdekken we wat er allemaal komt kijken bij wonen zonder aardgas. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn.

Direct na binnenkomst gooide Maaike het hoge woord er uit: de gasplaat was afbesteld. We waren allemaal met stomheid geslagen. Hoe was dit mogelijk?

Tijdens onze eerste etappe vertelden Maaike en Fred over hun verbouwplannen. Ze wilden in tien jaar tijd van het aardgas af. Stapje voor stapje. Maar hun keuken was er slecht aan toe. Daarom wilden ze die eerst vervangen. De nieuwe keuken was al besteld – met gasplaat. Fred bleek een begenadigd hobbykok te zijn. Koken zonder gas was voor hem ónbespreekbaar. Wokken zonder gas was volgens Fred ónmogelijk. Daar viel door ons verkenners weinig tegen in te brengen.

De afgelopen weken verdiepte ik mij in ‘koken zonder gas’. Waarom had Fred daar zo’n moeite mee? Was wokken zonder gas echt onmogelijk? Ik wilde het naadje van de kous weten.

Er bestaat nogal wat weerstand tegen koken zonder aardgas. Waai Innovation Partners ontdekte in opdracht van VanGasLos, dat die weerstand vaak gebaseerd is op fabels en angsten. Inductiekoken zou duur zijn. Veel mensen denken dat je speciale pannen nodig hebt. Er wordt beweerd dat je niet meer kunt grillen, bakken of wokken. En er gaan verhalen de ronde dat het ongezond zou zijn. Dat is allemaal onzin.

Onzin of niet, mensen blijken enorm gehecht aan hun gasplaat. Dat was ook de conclusie van storyteller Kirsten Notten. Voor het project ‘Van de kook’ sprak zij 180 mensen over koken en verwarmen zonder aardgas. Ze was bij een workshop ‘wokken op inductie’. Daar ontdekten mensen dat de inductieplaat razendsnel reageerde. Maar na afloop van de workshop zeiden de deelnemers dat zij de gasvlam hadden gemist. Zou het stoer zijn om te koken op vlammen?

In zijn restaurant De Librije in Zwolle kookt Jonnie Boer op inductieplaten. Hij sleepte er drie Michelinsterren mee in de wacht. Mensen die net zo stoer willen koken, kunnen meerdaagse cursussen, eendaagse sessies en productdemonstraties volgen. Is Zwolle te ver weg? Dan nodig je Mama Mascha met haar Foodtruck uit. Zij verzorgt gezonde kookworkshops op locatie. Uiteraard op inductieplaten.

Maaike en Fred hadden dat allemaal niet nodig gehad. Zij waren op andere gedachten gekomen tijdens de eerste etappe van onze verkenningstocht. Ze besloten dat het vervangen van hun keuken, direct de eerste stap richting aardgasloos wonen moest zijn. De gasplaat was afbesteld. Er kwam een inductieplaat in huis. Toen wij uitriepen dat Fred dan nooit meer zou kunnen wokken, zei Fred: ‘Goed wokken doe je toch buiten’.

Wil jij ook wonen zonder aardgas? Volg mij en mijn buurtgenoten op http://www.mariannenevens.nl/recent-nieuws/.
De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

Vegan

Hoe meer je weet, hoe minder je eet

No Comments

Ik at al een tijdje minder vlees. Vleesproductie zorgt voor enorme hoeveelheden CO₂-uitstoot. Door minder vlees te eten hoopte ik een kleine bijdrage te leveren aan het terugdringen van het klimaatprobleem. Ik dacht dat ik goed bezig was.

Maar naarmate ik minder at, ging ik er vaker over lezen en nadenken. Die hele vleesindustrie ging mij enorm tegenstaan. Hoe meer ik wist, des te smeriger ik het vond. Twee jaar terug besloot ik om helemaal geen vlees meer te eten.

Helemaal geen vlees meer eten ging mij verbazingwekkend goed af. Ik ben namelijk gek op kaas. Mijn ontbijt en mijn lunch bestaan steevast uit ‘een broodje kaas’. Als het even kan bak ik een hartige taart. Valt er wat te vieren, dan serveer ik mijn zelfgemaakte cheesecake. En iedere zondagmiddag staat er een kaasplankje op tafel. Ik dacht écht dat ik goed bezig was.

Totdat ik deze maand de ‘dertien duurzame dwalingen’ van Milieu Centraal las. Op nummer drie stond het eten van kaas. ‘Kaas heeft een grotere klimaatimpact dan je denkt! Het is vergelijkbaar met rundergehakt en lamsgehakt. Wees dus zuinig met kaas als alternatief voor vlees.’ Zou het echt waar zijn? Moest ik leven zonder kaas? Ik deed een factcheck.

Milieu Centraal had gelijk. Minder of geen vlees eten is leuk. Maar ook de consumptie van melk, eieren en kaas houdt de veehouderij in stand. Volgens de Wereldvoedselorganisatie is de mondiale veeteelt verantwoordelijk voor bijna vijftien procent van alle aan menselijk gedrag gerelateerde broeikasgassen. Wij Europeanen eten tweemaal het wereldwijde gemiddelde aan dierlijke producten. Dat is niet alleen slecht voor het klimaat. Het is ook ongezond; wij krijgen 70 procent meer eiwitten binnen dan goed voor ons is.  Ik zou voortaan als veganist door het leven moeten.

Veganisten zien er niet uit. Ze zijn bleek en mager. Ze dragen zwarte kleren, wassen zich niet en hebben overal piercings. Ze zijn nog linkser dan links. En ze slijten hun dagen met demonstreren en veganistisch koken. Ook hun eten ziet er niet uit. Het is doorgaans een onbestemde bruine substantie van paddenstoelen, tofu, linzen, bonen en granen.  Om over de drankjes van soja, rijst, kokos of haver nog maar te zwijgen. Veganist worden? Dát nooit.

Maar veganisten zijn ook fanatiek. Vrienden die  al een tijdje veganist bleken te zijn, probeerden mij over te halen. Zij beweerden dat zij zich zo veel beter voelden sinds ze dierlijke producten lieten staan. Hun ingewanden waren tot rust gekomen. Ze vielen kilo’s af. En ze hadden veel meer energie. Zij daagden mij uit om het drie dagen te proberen.

Ik ben altijd in voor een uitdaging. Dus de afgelopen drie dagen zette ik alles op alles. Ik ontbeet met verrassend lekkere linzenspread. Ik genoot van salades als lunch. Ik bakte een cake zonder boter, melk en eieren. Ik at meer fruit en noten dan ooit. En ik bereidde de meest geweldige groenteschotels. De cappuccino met sojadrank was niet te zuipen. Maar godzijdank bleken pure chocolade en rode wijn helemaal vegan te zijn. En ik voelde mij super!

Vanaf morgen ga ik niet meer nadenken bij alles wat ik eet. Vanaf morgen voel ik mij niet meer schuldig over een gebakken ei. Vanaf morgen ga ik weer gewoon doen. Het nieuwe gewoon wel te verstaan. Ik eet en drink ‘minder vaak, minder dierlijke producten’. Dus geen kaas meer op mijn brood, maar wel koemelk in mijn cappuccino. Want je kunt ook té goed bezig zijn.

Elon

Fuck the Big Fucking Rocket

No Comments

Ik had een droom. Ik droomde van Elon Musk. Elon Musk, de man die elektrisch rijden sexy maakte met zijn Tesla’s. Elon Musk, de man die zonnepanelen in de vorm van dakpannen op de markt bracht. Elon Musk, de man die een gelikte thuisbatterij ontwikkelde, die iedereen wil hebben. Elon Musk, de man die president Trump niet langer wilde adviseren, nadat de president uit het klimaatakkoord van Parijs stapte. Ik droomde van Elon Musk die de wereld verbeterde.

Maar Elon Musk droomt van Mars. Hij droomt van een permanente menselijke kolonie op mars. En Elon is hard op weg om die droom te verwezenlijken. Afgelopen week presenteerde hij zijn project ‘Big Fucking Rocket’. Dankzij dat project vlieg je over een paar jaar per raket de wereld over. Dankzij dat project wordt iedere plek op aarde binnen een uur bereikbaar. Dankzij dat project kunnen we binnenkort ontbijten in Orlando, shoppen in Shanghai en stappen in Sao Paulo. Het vestigen van een permanente menselijke kolonie op mars is daarna een eitje.

Als kind droomde ik ook van Mars. Het leek mij geweldig om te reizen per raket, planeten te bezoeken en het mannetje op de maan te ontmoeten. Het leek mij geweldig om – net als Wubbo Ockels – de aarde vanuit de ruimte te zien, astronautenvoer te eten en gewichtloos te zijn. En het leek mij – als ik eens boos was op mijn ouders – geweldig om mij te vestigen op Pluto, Venus of Mars.

Nu droom ik van een duurzame wereld. Ik droom van een wereld vol hernieuwbare energie en schone lucht. Ik droom van een wereld waarin mijn dakpannen zonne-energie opwekken, die ik opsla in mijn thuisbatterij, tot het moment waarop ik in mijn elektrische auto stap. Ik droom van een wereld zonder fossiele brandstoffen. Ik droom van een wereld zonder CO₂-uitstoot. Ik droom van een wereld zonder raketten.

En ik droom van Elon Musk. Ik droom van Elon Musk die zich permanent op Mars vestigt.

5664329873_7ffa163be1_o bij

Van het meterkastje naar de muur. Etappe 1 van mijn ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’

No Comments

Afgelopen dinsdag zaten ze bij mij aan de keukentafel: twaalf wijkgenoten die net als ik van het aardgas af willen. Komende maanden gaan we met elkaar op ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’.  Op onze tocht ontdekken we wat er allemaal komt kijken bij wonen zonder aardgas. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn. Dinsdagavond maakten we kennis met elkaar, elkaars woningen en elkaars woonwensen.

Er zat een bont gezelschap aan mijn keukentafel. Heleen en haar vriend hebben recent hun eerste woning gekocht; een jaren dertig huis waar nog van alles aan moet gebeuren. Joost woont met zijn vrouw en twee pubers in een honderd jaar oude woning. Zij hebben net flink verbouwd. Op de begane grond zijn zij al van het gas af – nu die twee verdiepingen nog. Carlijn woont in een jaren zeventig bungalow. Ze heeft spijt dat ze net een nieuwe cv-ketel heeft laten plaatsen en zou die liefst zo snel mogelijk inruilen voor een warmtepomp. Jaap is single en gepensioneerd. Hij heeft recent 25 zonnepanelen en een warmtepomp laten plaatsen. Zijn twintig jaar oude woning is nu all-electric. De kinderen van Jelle en zijn vrouw zijn sinds kort het huis uit. Dit lijkt hun een mooi moment om hun woning uit 1954 te slopen en er iets duurzaams voor terug te bouwen. We zijn allemaal anders. We wonen allemaal anders. En we zijn allemaal met een andere vraag naar deze eerste bijeenkomst gekomen.

Maar we blijken ook veel gemeen te hebben. We willen allemaal ons steentje bijdragen aan een duurzamere wereld. We willen allemaal onze woning energiezuiniger, aardgasloos of zelfs energieneutraal maken. (De meeste van ons zijn daar al een tijdje mee bezig.) En we hebben allemaal ontdekt dat dat niet zo eenvoudig is. Mensen worden nog al eens van het (meter)kastje naar de muur gestuurd.
Joke heeft zo veel informatie gevonden, dat zij geen idee heeft waar te beginnen. Joost stond op het punt een pelletkachel aan te schaffen. Totdat hij in de krant las dat pelletkachels nog vervuilender zijn dan gasgestookte ketels. Dat had de leverancier hem niet verteld. Catoo heeft – net als Heleen – een hele batterij installateurs over de vloer gehad die allemaal tegengestelde adviezen gaven.
Maar gelukkig blijken we ook allemaal doorzetters te zijn. En gelukkig zaten er dinsdag ook mensen zoals Jaap en Daan aan mijn keukentafel. Zij hebben hun huizen al energieneutraal of all-electric gemaakt. Zij kwamen om hun kennis en ervaring te delen. Daan heeft daar zelfs een cursus voor gevolgd. Volgende week gaat hij bij Carlijn langs. Want als haar cv-ketel over vijftien jaar weer aan vervanging toe is, wil Carlijn klaar zijn voor laag temperatuur verwarming. Daan helpt haar graag op weg.

Als iedereen naar huis is, bedenk ik mij dat de gemiddelde huiseigenaar helemaal niet zo nodig van het aardgas af wil. Laat staan dat de gemiddelde huiseigenaar de weg wil gaan die mijn reisgenoten en ik afleggen. Een verkenningstocht is leuk, maar die moet vooral het pad effenen voor de reizigers die volgen. Hoe mooi zou het zijn als onze verkenningstocht een reisgids oplevert voor mensen die na ons komen?! Misschien moet dat het eindproduct van onze expeditie worden.

De volgende stop op onze ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’ is bij de woning van Jaap. Dan horen en zien we hoe hij zijn woning all-electric heeft gemaakt. Wil jij ook wonen zonder aardgas? Volg mij en mijn buurtgenoten op http://www.mariannenevens.nl/recent-nieuws/.
De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

Expeditie gasloos wonen

Wil jij ook aardgasloos wonen? Volg mijn verkenningstocht

4 Comments

Ik wil wonen zonder aardgas. Dat is tenslotte een fossiele brandstof. Om te voorkomen dat de aarde verder opwarmt, zouden we allemaal zonder aardgas moeten wonen. Ik ga die uitdaging graag aan. Als professional ben ik al een aantal jaar bezig met Nul op de Meter-huizen: woningen die net zo veel energie opwekken als ze verbruiken. Dus ik weet dat het kan. Maar ik weet inmiddels ook dat het niet eenvoudig is. Daarom ga ik met een aantal buurtgenoten op ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’. Op onze tocht ontdekken we wat er allemaal komt kijken bij aardgasloos wonen. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn. Wil jij ook aardgasloos wonen? Volg mij en mijn buurtgenoten via http://bit.ly/Verkenningstocht

 

Vlak voor de zomer plaatsten mijn buurvrouwen Hanna, Catharina en ik een oproep: welke wijkgenoten willen ook aardgasloos wonen? Wie gaat er met ons op verkenningstocht? We ontvingen enthousiaste reacties van allerlei buurtgenoten, met heel verschillende woningen. De een laat een nieuwe woning bouwen. De ander huurt een woning van een woningcorporatie. De volgende wil zijn honderd jaar oude monument verbouwen. De meesten hebben nog een lange weg te gaan. Een enkeling hoeft nog maar een klein stapje te zetten. Maar allemaal willen ze van het aardgas af. En allemaal weten zij dat dat niet eenvoudig is.

 

Aanstaande dinsdag 5 september (toevallig net Duurzame Dinsdag!) komen we voor het eerst bij elkaar. Een tiental wijkbewoners schuift bij mij aan de keukentafel aan. Dan maken we kennis met elkaar, elkaars woningen én elkaars woonwensen. Dan zal ik ook met de billen bloot moeten. Ik zal mijn buren bekennen dat ik al vijf jaar lang allerlei huiseigenaren help om hun woningen naar Nul op de Meter te laten verbouwen én dat ik zelf nog niet eens halverwege ben. Ik zal ze bekennen dat ik in onze wijk avonden georganiseerd heb over het plaatsen van zonnepanelen, maar dat ik er zelf nog maar acht heb en dat ze niet eens op mijn eigen dak liggen. En ik zal mijn buren bekennen dat ik plannen maak om onze honderd jaar oude tweekapper te verbouwen, terwijl mijn man met nieuwbouwplannen bezig is. Ik ben heel benieuwd met welke bekentenissen mijn buren komen!

 

Dinsdagavond gaan we het ook over de tocht en onze reisdoelen hebben. Ik doe geen uitspraken over de datum waarop ik zonder aardgas wil wonen. Het lijkt mij al heel bijzonder om met elkaar zo’n tocht te maken. Niet de bestemming, maar de reis is mijn doel. Tijdens de reis ga ik op dit blog een dagboek bijhouden. Wie weet kan dat dagboek anderen straks helpen om van het aardgas af te komen. Ieder op zijn eigen manier en in zijn eigen reistempo: in één keer, in een paar etappes of in kleine stapjes.

Hinkstapsprong

Hink-stap-springen of verspringen? Tokio 2020: here I come!

No Comments

Hink-stap-springen, of de driesprong, is technisch een van de meest uitdagende atletiekonderdelen. Je moet er voor kunnen hinken, stappen én springen. Atleten moeten alle drie de onderdelen trainen. Het vraagt nog al wat om een flinke hink-stap-sprong te maken.

Verspringen schijnt aanzienlijk minder moeilijk te zijn. Atleten kunnen kiezen uit drie verschillende technieken: de hangsprong, de schredesprong en de ‘hitch kick’. Verspringen wordt ook wel eens vergeleken met vliegen. Een goede hink-stap-springer kan over het algemeen prima verspringen. Maar het omgekeerde is zelden het geval.

Mijn echtgenoot zou graag verspringen. Hij droomt van het kopen van een kavel, waarop wij een gloednieuw Nul op de Meter-huis laten bouwen. Over de techniek maakt hij zich weinig zorgen. Hij bekijkt vooral websites van hippe architecten, die de meest moderne woningen ontwerpen.

Ik zou het liefst in onze tweekapper uit 1916 blijven wonen. Maar dan wel gerenoveerd naar Nul op de Meter. Hoe concreter de plannen van mijn echtgenoot worden, hoe harder ik train voor de hink-stap-sprong. En dat valt niet mee!

Mijn hink bestaat uit het isoleren van ons huis. En dan bedoel ik niet een beetje isoleren, maar grondig isoleren. Dat is nodig om lage temperatuurverwarming toe te kunnen passen. En dat is weer nodig om van het aardgas af te kunnen. Want ik wil ons huis verwarmen met behulp van zelf opgewekte zonne-energie.
De houten vloer zal moeten worden vervangen door een goed geïsoleerde nieuwe houten vloer of bijvoorbeeld een betonvloer. Maar dat is nog het minst gecompliceerd.
‘Helaas’ wonen wij in een wijk die onder beschermd stadsgezicht valt. Aan de buitenzijde mogen wij niets veranderen. Bovendien heeft onze woning geen spouw. De gevels zullen we dus van binnenuit moeten isoleren. Daar zijn oplossingen voor, maar ik ben als de dood voor vochtproblemen en wil de kozijnen absoluut in het zicht houden. Ik lees dus alles wat los en vast zit over gevelisolatie.
Het dak delen we met de buren. Zij zouden het wel willen isoleren, maar hun huisbaas heeft al aangegeven daar niets voor te voelen. Waarschijnlijk is de huisbaas (net als wij) bang voor het asbest dat eerst verwijderd moet worden. Ook het dak zullen we dus van binnenuit moeten isoleren; dat hebben we al eens gedaan, maar daarmee behaalden we niet de gewenste Rc-waarden. Het is dus wachten tot het huis van de buren verkocht wordt. En dan maar hopen dat de nieuwe eigenaar wel meewerkt.

Mijn stap bestaat uit het vervangen van de installaties. Ik zou ons huis graag verwarmen met behulp van een lucht-water warmtepomp, in combinatie met vloerverwarming op de begane grond en convectoren op de verdiepingen. De stap schijnt het lastigste onderdeel van de hink-stap-sprong te zijn. Stiekem denk ik dat dat in ons geval nog wel mee zal vallen. De ontwikkelingen in de installatietechniek gaan zo snel, dat ik straks hooguit last denk te krijgen van keuzestress.

Tot slot bestaat mijn sprong uit het plaatsen van zonnepanelen op ons dak. Het dak is groot en de oriëntatie is perfect. Vanwege het beschermde stadsgezicht hebben we een vergunning nodig. Sinds kort werkt de gemeente daar ook aan mee. We zouden gemakkelijk alle benodigde energie zelf op kunnen wekken. Maar ja, op het huidige dak durf ik geen PV-panelen te leggen. En zo ben ik dus weer terug bij de hink.

Ik vrees dat ik voorlopig gewoon lekker blijf trainen. Er zijn legio atleten die jaren trainen en nooit de olympische spelen bereiken. Op het moment dat mijn echtgenoot een kavel op de kop heeft getikt, ga ik mij ook maar eens aan het verspringen wagen. Dat is tegen die tijd natuurlijk een koud kunstje voor mij! Ik mik op Tokio 2020.

325286821_81aa0b7504_o

Vleeskroket

No Comments

Sinds het lezen van een stuk van Yuval Noah Harari, eet journalist Rutger Bregman geen vlees meer. Bij mij was het zien van een heuse Van Dobben vleeskroket de aanleiding. Tijdens een lunch kwam de vleeskroket voorbij. Voor ik het wist had ik m op mijn bruine boterham liggen. Om na twee seconden te denken ‘getverdemme……’. Het was (voorlopig) het laatste vlees dat ik at.

Ik at al langer ‘minder vaak, minder vlees’. Daarmee hoopte ik een kleine bijdrage te leveren aan het terugdringen van het klimaatprobleem. Een piepkleine bijdrage om precies te zijn. Want vleesproductie is goed voor enorme hoeveelheden CO₂. Het eten van een kilo rundvlees van Nederlandse bodem, staat gelijk aan 111 auto kilometers (aldus het Planbureau voor de Leefomgeving). Daar doet die ene vleeskroket van mij weinig aan af.

Naarmate ik ‘minder vaak, minder vlees’ at, ging ik er meer over lezen, zien en nadenken. Die hele vleesindustrie ging mij steeds meer tegenstaan. Hoe meer ik wist, des te smeriger ik het begon te vinden. En uiteindelijk was het zien van die ene vleeskroket de druppel die de emmer deed overlopen. Of…. misschien was het wel het feit dat ik die ene vleeskroket niet aan mij voorbij liet gaan.

Ik sprak met mijzelf af: vanaf nu eet ik geen vlees meer. En dat luchtte enorm op. Ik eet inmiddels ruim een jaar (voorlopig) geen vlees meer. Die toevoeging ‘voorlopig’ heb ik overgenomen van een vriend die ‘voorlopig’ gestopt was met roken. Dankzij dat ene woordje informeerde zijn omgeving er nooit meer naar.

Mijn culinaire leven is enorm verrijkt sinds ik geen vlees meer eet. De boekenkast puilt uit van de groenten-kookboeken, waar ik (zelfs doordeweeks) de heerlijkste gerechten uit kook. En daar is het hele gezin blij mee.

Nieuwsgierig geworden? Lees het indrukwekkende artikel van Rutger Bregman ‘Hierdoor werd ik in één klap vegetariër (en jij misschien ook)’ hier https://decorrespondent.nl/rutgerbregman (het artikel is zijn geld meer dan waard).

Workshop DDD SodB 016 bij

Mama mag het licht uit?

No Comments

De derde week van september 2015 stond op de basisschool van mijn dochter in het teken van ‘Energie’. Als lid van het duurzaamheidsteam was ik een van de aanstichters van deze duurzaamheidsweek. En het was een groot succes. Vraag kinderen hoe we beter voor de aarde kunnen zorgen en je wordt overspoeld met goede ideeën.

Op maandagochtend werd de week geopend met een massale dans op het schoolplein: alle kinderen dansten op het liedje ‘Energie’ van Kinderen voor Kinderen. Daarna werd in alle klassen een les gegeven over energie en hoe je daar duurzamer mee om kunt gaan. We gebruikten prachtig lesmateriaal van het IVN. Op dinsdag werden in de klassen proefjes uitgevoerd en ontdekten kinderen hoe je zelf energie kunt maken. Op donderdag hield iedere klas een energiequiz. En op vrijdag werden per klas twee Duurzame Denkers en Doeners gekozen. Natuurlijk werd de week afgesloten met een herhaling van de openingsdans.

Maar ook thuis werden we aan het werk gezet. De hele week hield mijn dochter van acht de meterstanden bij. Haar juf had namelijk de uitdaging meegegeven om in de duurzaamheidsweek zo min mogelijk energie te verbruiken. Nou, dat hebben we geweten! Het is maar goed dat mijn dochter af en toe naar school moest. Anders had ik die week niet kunnen werken. We ontbeten bij kaarslicht (is dat wel duurzaam?). We gebruikten ons servies minstens twee keer. We douchten alleen na het sporten. We keken geen televisie en ook de computers bleven (als mijn dochter thuis was) uit. Bij het slapen gaan kreeg ik steevast de vraag ‘mama, mag het licht uit?’ Tja, zo’n wedstrijd wil je natuurlijk winnen.

Gelukkig scheen die week de zon. De kachel kon dus uit blijven. Bovendien zijn wij in het bezit van acht zonnepanelen. De opbrengst van die panelen kon mijn dochter mooi van ons energieverbruik aftrekken. Aan het eind van de week kregen mijn man en ik een dikke pluim van haar. Maar niet in ieder gezin bleek de bespaaractie een succes te zijn geweest. Ver na de duurzaamheidsweek werd ik nog aangesproken door ouders. In sommige gezinnen waren kinderen zo fanatiek geweest, dat er zelfs ruzie was ontstaan; oudere broers en zussen konden in het donker hun huiswerk niet maken. Zij kregen het met hun jongere broertje of zusje aan de stok. De uitdaging om energie te besparen, had een onuitputtelijke hoeveelheid energie bij de kinderen losgemaakt.

Behalve een vrolijk rood petje met button, kregen de Duurzame Denkers en Doeners de uitnodiging voor een workshop later dit schooljaar. Tijdens die workshop bedenken de Duurzame Denkers en Doeners met welk thema hun klas in de volgende duurzaamheidsweek aan de slag wil gaan. Want die onuitputtelijke hoeveelheid energie van de kinderen gaan we absoluut benutten. Dat is pas duurzaam!

Jong geleerd, oud gedaan foto

Jong geleerd, oud gedaan

No Comments

Met drie andere ouders en een onderwijzeres vorm ik sinds een jaar het duurzaamheidsteam van de basisschool van mijn dochter. Ons idee is dat de school veel duurzamer kan. Gelukkig vindt de directie dat ook: duurzaamheid is tot speerpunt benoemd. Ook de leerkrachten zijn enthousiast. Toen we de leerkrachten bij elkaar hadden om over duurzaamheid te praten, barstten zij los. Zij hebben duizend en een ideeën die zij graag uit willen voeren. Nu de kinderen nog. Onder het motto ‘jong geleerd, oud gedaan’ gaan we binnenkort de klassen in. We organiseren komend schooljaar twee duurzame weken.

De duurzame week in september krijgt het thema energie. Dan verzorgen we in iedere klas een les rond energie, maken de kinderen een werkstuk over energie én gaan zij zelf knutselen met duurzame energie. Bovendien voert een bedrijf die week een energiebespaarplan uit in de school: oude koelkasten en vrieskisten worden verwijderd, er wordt LED-verlichting aangebracht en op heel veel plekken worden standby-killers geplaatst. Op het dak van de school worden binnenkort zonnepanelen geplaatst. Dus alle klassen morgen die week het dak op om de panelen te bewonderen en uitleg te krijgen over de werking. Bovendien kiezen de leerlingen in deze week hun duurzaamheidsambassadeurs. Iedere klas mag twee leerlingen afvaardigen naar de ambassadeurstop die we later in het jaar houden. En uiteraard organiseren we een heuse klassenstrijd. De klas die thuis in deze week de meeste energie weet te besparen is de grote winnaar. Zo betrekken we de ouders er ook direct bij.

Tijdens de duurzame week in maart worden de ouders pas echt aan het werk gezet. Dan organiseren we een duurzame bedrijvenweek. Het idee is dat ouders in de klassen komen en een les verzorgen over de duurzame organisatie waar zij voor werken. En natuurlijk vragen we ouders om bedrijfsbezoeken voor de kinderen te organiseren. Zo kunnen kinderen zien wat je allemaal kunt doen om bij te dragen aan een duurzamere wereld. Jong geleerd, oud gedaan.

  • Page 2 of 3
  • 1
  • 2
  • 3