Verkenningstocht aardgasloos wonen

Home Verkenningstocht aardgasloos wonen
Vegan

Hoe meer je weet, hoe minder je eet

No Comments

Ik at al een tijdje minder vlees. Vleesproductie zorgt voor enorme hoeveelheden CO₂-uitstoot. Door minder vlees te eten hoopte ik een kleine bijdrage te leveren aan het terugdringen van het klimaatprobleem. Ik dacht dat ik goed bezig was.

Maar naarmate ik minder at, ging ik er vaker over lezen en nadenken. Die hele vleesindustrie ging mij enorm tegenstaan. Hoe meer ik wist, des te smeriger ik het vond. Twee jaar terug besloot ik om helemaal geen vlees meer te eten.

Helemaal geen vlees meer eten ging mij verbazingwekkend goed af. Ik ben namelijk gek op kaas. Mijn ontbijt en mijn lunch bestaan steevast uit ‘een broodje kaas’. Als het even kan bak ik een hartige taart. Valt er wat te vieren, dan serveer ik mijn zelfgemaakte cheesecake. En iedere zondagmiddag staat er een kaasplankje op tafel. Ik dacht écht dat ik goed bezig was.

Totdat ik deze maand de ‘dertien duurzame dwalingen’ van Milieu Centraal las. Op nummer drie stond het eten van kaas. ‘Kaas heeft een grotere klimaatimpact dan je denkt! Het is vergelijkbaar met rundergehakt en lamsgehakt. Wees dus zuinig met kaas als alternatief voor vlees.’ Zou het echt waar zijn? Moest ik leven zonder kaas? Ik deed een factcheck.

Milieu Centraal had gelijk. Minder of geen vlees eten is leuk. Maar ook de consumptie van melk, eieren en kaas houdt de veehouderij in stand. Volgens de Wereldvoedselorganisatie is de mondiale veeteelt verantwoordelijk voor bijna vijftien procent van alle aan menselijk gedrag gerelateerde broeikasgassen. Wij Europeanen eten tweemaal het wereldwijde gemiddelde aan dierlijke producten. Dat is niet alleen slecht voor het klimaat. Het is ook ongezond; wij krijgen 70 procent meer eiwitten binnen dan goed voor ons is.  Ik zou voortaan als veganist door het leven moeten.

Veganisten zien er niet uit. Ze zijn bleek en mager. Ze dragen zwarte kleren, wassen zich niet en hebben overal piercings. Ze zijn nog linkser dan links. En ze slijten hun dagen met demonstreren en veganistisch koken. Ook hun eten ziet er niet uit. Het is doorgaans een onbestemde bruine substantie van paddenstoelen, tofu, linzen, bonen en granen.  Om over de drankjes van soja, rijst, kokos of haver nog maar te zwijgen. Veganist worden? Dát nooit.

Maar veganisten zijn ook fanatiek. Vrienden die  al een tijdje veganist bleken te zijn, probeerden mij over te halen. Zij beweerden dat zij zich zo veel beter voelden sinds ze dierlijke producten lieten staan. Hun ingewanden waren tot rust gekomen. Ze vielen kilo’s af. En ze hadden veel meer energie. Zij daagden mij uit om het drie dagen te proberen.

Ik ben altijd in voor een uitdaging. Dus de afgelopen drie dagen zette ik alles op alles. Ik ontbeet met verrassend lekkere linzenspread. Ik genoot van salades als lunch. Ik bakte een cake zonder boter, melk en eieren. Ik at meer fruit en noten dan ooit. En ik bereidde de meest geweldige groenteschotels. De cappuccino met sojadrank was niet te zuipen. Maar godzijdank bleken pure chocolade en rode wijn helemaal vegan te zijn. En ik voelde mij super!

Vanaf morgen ga ik niet meer nadenken bij alles wat ik eet. Vanaf morgen voel ik mij niet meer schuldig over een gebakken ei. Vanaf morgen ga ik weer gewoon doen. Het nieuwe gewoon wel te verstaan. Ik eet en drink ‘minder vaak, minder dierlijke producten’. Dus geen kaas meer op mijn brood, maar wel koemelk in mijn cappuccino. Want je kunt ook té goed bezig zijn.

Elon

Fuck the Big Fucking Rocket

No Comments

Ik had een droom. Ik droomde van Elon Musk. Elon Musk, de man die elektrisch rijden sexy maakte met zijn Tesla’s. Elon Musk, de man die zonnepanelen in de vorm van dakpannen op de markt bracht. Elon Musk, de man die een gelikte thuisbatterij ontwikkelde, die iedereen wil hebben. Elon Musk, de man die president Trump niet langer wilde adviseren, nadat de president uit het klimaatakkoord van Parijs stapte. Ik droomde van Elon Musk die de wereld verbeterde.

Maar Elon Musk droomt van Mars. Hij droomt van een permanente menselijke kolonie op mars. En Elon is hard op weg om die droom te verwezenlijken. Afgelopen week presenteerde hij zijn project ‘Big Fucking Rocket’. Dankzij dat project vlieg je over een paar jaar per raket de wereld over. Dankzij dat project wordt iedere plek op aarde binnen een uur bereikbaar. Dankzij dat project kunnen we binnenkort ontbijten in Orlando, shoppen in Shanghai en stappen in Sao Paulo. Het vestigen van een permanente menselijke kolonie op mars is daarna een eitje.

Als kind droomde ik ook van Mars. Het leek mij geweldig om te reizen per raket, planeten te bezoeken en het mannetje op de maan te ontmoeten. Het leek mij geweldig om – net als Wubbo Ockels – de aarde vanuit de ruimte te zien, astronautenvoer te eten en gewichtloos te zijn. En het leek mij – als ik eens boos was op mijn ouders – geweldig om mij te vestigen op Pluto, Venus of Mars.

Nu droom ik van een duurzame wereld. Ik droom van een wereld vol hernieuwbare energie en schone lucht. Ik droom van een wereld waarin mijn dakpannen zonne-energie opwekken, die ik opsla in mijn thuisbatterij, tot het moment waarop ik in mijn elektrische auto stap. Ik droom van een wereld zonder fossiele brandstoffen. Ik droom van een wereld zonder CO₂-uitstoot. Ik droom van een wereld zonder raketten.

En ik droom van Elon Musk. Ik droom van Elon Musk die zich permanent op Mars vestigt.

5664329873_7ffa163be1_o bij

Van het meterkastje naar de muur. Etappe 1 van mijn ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’

No Comments

Afgelopen dinsdag zaten ze bij mij aan de keukentafel: twaalf wijkgenoten die net als ik van het aardgas af willen. Komende maanden gaan we met elkaar op ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’.  Op onze tocht ontdekken we wat er allemaal komt kijken bij wonen zonder aardgas. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn. Dinsdagavond maakten we kennis met elkaar, elkaars woningen en elkaars woonwensen.

Er zat een bont gezelschap aan mijn keukentafel. Heleen en haar vriend hebben recent hun eerste woning gekocht; een jaren dertig huis waar nog van alles aan moet gebeuren. Joost woont met zijn vrouw en twee pubers in een honderd jaar oude woning. Zij hebben net flink verbouwd. Op de begane grond zijn zij al van het gas af – nu die twee verdiepingen nog. Carlijn woont in een jaren zeventig bungalow. Ze heeft spijt dat ze net een nieuwe cv-ketel heeft laten plaatsen en zou die liefst zo snel mogelijk inruilen voor een warmtepomp. Jaap is single en gepensioneerd. Hij heeft recent 25 zonnepanelen en een warmtepomp laten plaatsen. Zijn twintig jaar oude woning is nu all-electric. De kinderen van Jelle en zijn vrouw zijn sinds kort het huis uit. Dit lijkt hun een mooi moment om hun woning uit 1954 te slopen en er iets duurzaams voor terug te bouwen. We zijn allemaal anders. We wonen allemaal anders. En we zijn allemaal met een andere vraag naar deze eerste bijeenkomst gekomen.

Maar we blijken ook veel gemeen te hebben. We willen allemaal ons steentje bijdragen aan een duurzamere wereld. We willen allemaal onze woning energiezuiniger, aardgasloos of zelfs energieneutraal maken. (De meeste van ons zijn daar al een tijdje mee bezig.) En we hebben allemaal ontdekt dat dat niet zo eenvoudig is. Mensen worden nog al eens van het (meter)kastje naar de muur gestuurd.
Joke heeft zo veel informatie gevonden, dat zij geen idee heeft waar te beginnen. Joost stond op het punt een pelletkachel aan te schaffen. Totdat hij in de krant las dat pelletkachels nog vervuilender zijn dan gasgestookte ketels. Dat had de leverancier hem niet verteld. Catoo heeft – net als Heleen – een hele batterij installateurs over de vloer gehad die allemaal tegengestelde adviezen gaven.
Maar gelukkig blijken we ook allemaal doorzetters te zijn. En gelukkig zaten er dinsdag ook mensen zoals Jaap en Daan aan mijn keukentafel. Zij hebben hun huizen al energieneutraal of all-electric gemaakt. Zij kwamen om hun kennis en ervaring te delen. Daan heeft daar zelfs een cursus voor gevolgd. Volgende week gaat hij bij Carlijn langs. Want als haar cv-ketel over vijftien jaar weer aan vervanging toe is, wil Carlijn klaar zijn voor laag temperatuur verwarming. Daan helpt haar graag op weg.

Als iedereen naar huis is, bedenk ik mij dat de gemiddelde huiseigenaar helemaal niet zo nodig van het aardgas af wil. Laat staan dat de gemiddelde huiseigenaar de weg wil gaan die mijn reisgenoten en ik afleggen. Een verkenningstocht is leuk, maar die moet vooral het pad effenen voor de reizigers die volgen. Hoe mooi zou het zijn als onze verkenningstocht een reisgids oplevert voor mensen die na ons komen?! Misschien moet dat het eindproduct van onze expeditie worden.

De volgende stop op onze ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’ is bij de woning van Jaap. Dan horen en zien we hoe hij zijn woning all-electric heeft gemaakt. Wil jij ook wonen zonder aardgas? Volg mij en mijn buurtgenoten op http://www.mariannenevens.nl/recent-nieuws/.
De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

Expeditie gasloos wonen

Wil jij ook aardgasloos wonen? Volg mijn verkenningstocht

4 Comments

Ik wil wonen zonder aardgas. Dat is tenslotte een fossiele brandstof. Om te voorkomen dat de aarde verder opwarmt, zouden we allemaal zonder aardgas moeten wonen. Ik ga die uitdaging graag aan. Als professional ben ik al een aantal jaar bezig met Nul op de Meter-huizen: woningen die net zo veel energie opwekken als ze verbruiken. Dus ik weet dat het kan. Maar ik weet inmiddels ook dat het niet eenvoudig is. Daarom ga ik met een aantal buurtgenoten op ‘Verkenningstocht aardgasloos wonen’. Op onze tocht ontdekken we wat er allemaal komt kijken bij aardgasloos wonen. En natuurlijk hopen we binnenkort allemaal de knop om te kunnen draaien en van het aardgas af te zijn. Wil jij ook aardgasloos wonen? Volg mij en mijn buurtgenoten via http://bit.ly/Verkenningstocht

 

Vlak voor de zomer plaatsten mijn buurvrouwen Hanna, Catharina en ik een oproep: welke wijkgenoten willen ook aardgasloos wonen? Wie gaat er met ons op verkenningstocht? We ontvingen enthousiaste reacties van allerlei buurtgenoten, met heel verschillende woningen. De een laat een nieuwe woning bouwen. De ander huurt een woning van een woningcorporatie. De volgende wil zijn honderd jaar oude monument verbouwen. De meesten hebben nog een lange weg te gaan. Een enkeling hoeft nog maar een klein stapje te zetten. Maar allemaal willen ze van het aardgas af. En allemaal weten zij dat dat niet eenvoudig is.

 

Aanstaande dinsdag 5 september (toevallig net Duurzame Dinsdag!) komen we voor het eerst bij elkaar. Een tiental wijkbewoners schuift bij mij aan de keukentafel aan. Dan maken we kennis met elkaar, elkaars woningen én elkaars woonwensen. Dan zal ik ook met de billen bloot moeten. Ik zal mijn buren bekennen dat ik al vijf jaar lang allerlei huiseigenaren help om hun woningen naar Nul op de Meter te laten verbouwen én dat ik zelf nog niet eens halverwege ben. Ik zal ze bekennen dat ik in onze wijk avonden georganiseerd heb over het plaatsen van zonnepanelen, maar dat ik er zelf nog maar acht heb en dat ze niet eens op mijn eigen dak liggen. En ik zal mijn buren bekennen dat ik plannen maak om onze honderd jaar oude tweekapper te verbouwen, terwijl mijn man met nieuwbouwplannen bezig is. Ik ben heel benieuwd met welke bekentenissen mijn buren komen!

 

Dinsdagavond gaan we het ook over de tocht en onze reisdoelen hebben. Ik doe geen uitspraken over de datum waarop ik zonder aardgas wil wonen. Het lijkt mij al heel bijzonder om met elkaar zo’n tocht te maken. Niet de bestemming, maar de reis is mijn doel. Tijdens de reis ga ik op dit blog een dagboek bijhouden. Wie weet kan dat dagboek anderen straks helpen om van het aardgas af te komen. Ieder op zijn eigen manier en in zijn eigen reistempo: in één keer, in een paar etappes of in kleine stapjes.

Hinkstapsprong

Hink-stap-springen of verspringen? Tokio 2020: here I come!

No Comments

Hink-stap-springen, of de driesprong, is technisch een van de meest uitdagende atletiekonderdelen. Je moet er voor kunnen hinken, stappen én springen. Atleten moeten alle drie de onderdelen trainen. Het vraagt nog al wat om een flinke hink-stap-sprong te maken.

Verspringen schijnt aanzienlijk minder moeilijk te zijn. Atleten kunnen kiezen uit drie verschillende technieken: de hangsprong, de schredesprong en de ‘hitch kick’. Verspringen wordt ook wel eens vergeleken met vliegen. Een goede hink-stap-springer kan over het algemeen prima verspringen. Maar het omgekeerde is zelden het geval.

Mijn echtgenoot zou graag verspringen. Hij droomt van het kopen van een kavel, waarop wij een gloednieuw Nul op de Meter-huis laten bouwen. Over de techniek maakt hij zich weinig zorgen. Hij bekijkt vooral websites van hippe architecten, die de meest moderne woningen ontwerpen.

Ik zou het liefst in onze tweekapper uit 1916 blijven wonen. Maar dan wel gerenoveerd naar Nul op de Meter. Hoe concreter de plannen van mijn echtgenoot worden, hoe harder ik train voor de hink-stap-sprong. En dat valt niet mee!

Mijn hink bestaat uit het isoleren van ons huis. En dan bedoel ik niet een beetje isoleren, maar grondig isoleren. Dat is nodig om lage temperatuurverwarming toe te kunnen passen. En dat is weer nodig om van het aardgas af te kunnen. Want ik wil ons huis verwarmen met behulp van zelf opgewekte zonne-energie.
De houten vloer zal moeten worden vervangen door een goed geïsoleerde nieuwe houten vloer of bijvoorbeeld een betonvloer. Maar dat is nog het minst gecompliceerd.
‘Helaas’ wonen wij in een wijk die onder beschermd stadsgezicht valt. Aan de buitenzijde mogen wij niets veranderen. Bovendien heeft onze woning geen spouw. De gevels zullen we dus van binnenuit moeten isoleren. Daar zijn oplossingen voor, maar ik ben als de dood voor vochtproblemen en wil de kozijnen absoluut in het zicht houden. Ik lees dus alles wat los en vast zit over gevelisolatie.
Het dak delen we met de buren. Zij zouden het wel willen isoleren, maar hun huisbaas heeft al aangegeven daar niets voor te voelen. Waarschijnlijk is de huisbaas (net als wij) bang voor het asbest dat eerst verwijderd moet worden. Ook het dak zullen we dus van binnenuit moeten isoleren; dat hebben we al eens gedaan, maar daarmee behaalden we niet de gewenste Rc-waarden. Het is dus wachten tot het huis van de buren verkocht wordt. En dan maar hopen dat de nieuwe eigenaar wel meewerkt.

Mijn stap bestaat uit het vervangen van de installaties. Ik zou ons huis graag verwarmen met behulp van een lucht-water warmtepomp, in combinatie met vloerverwarming op de begane grond en convectoren op de verdiepingen. De stap schijnt het lastigste onderdeel van de hink-stap-sprong te zijn. Stiekem denk ik dat dat in ons geval nog wel mee zal vallen. De ontwikkelingen in de installatietechniek gaan zo snel, dat ik straks hooguit last denk te krijgen van keuzestress.

Tot slot bestaat mijn sprong uit het plaatsen van zonnepanelen op ons dak. Het dak is groot en de oriëntatie is perfect. Vanwege het beschermde stadsgezicht hebben we een vergunning nodig. Sinds kort werkt de gemeente daar ook aan mee. We zouden gemakkelijk alle benodigde energie zelf op kunnen wekken. Maar ja, op het huidige dak durf ik geen PV-panelen te leggen. En zo ben ik dus weer terug bij de hink.

Ik vrees dat ik voorlopig gewoon lekker blijf trainen. Er zijn legio atleten die jaren trainen en nooit de olympische spelen bereiken. Op het moment dat mijn echtgenoot een kavel op de kop heeft getikt, ga ik mij ook maar eens aan het verspringen wagen. Dat is tegen die tijd natuurlijk een koud kunstje voor mij! Ik mik op Tokio 2020.

325286821_81aa0b7504_o

Vleeskroket

No Comments

Sinds het lezen van een stuk van Yuval Noah Harari, eet journalist Rutger Bregman geen vlees meer. Bij mij was het zien van een heuse Van Dobben vleeskroket de aanleiding. Tijdens een lunch kwam de vleeskroket voorbij. Voor ik het wist had ik m op mijn bruine boterham liggen. Om na twee seconden te denken ‘getverdemme……’. Het was (voorlopig) het laatste vlees dat ik at.

Ik at al langer ‘minder vaak, minder vlees’. Daarmee hoopte ik een kleine bijdrage te leveren aan het terugdringen van het klimaatprobleem. Een piepkleine bijdrage om precies te zijn. Want vleesproductie is goed voor enorme hoeveelheden CO₂. Het eten van een kilo rundvlees van Nederlandse bodem, staat gelijk aan 111 auto kilometers (aldus het Planbureau voor de Leefomgeving). Daar doet die ene vleeskroket van mij weinig aan af.

Naarmate ik ‘minder vaak, minder vlees’ at, ging ik er meer over lezen, zien en nadenken. Die hele vleesindustrie ging mij steeds meer tegenstaan. Hoe meer ik wist, des te smeriger ik het begon te vinden. En uiteindelijk was het zien van die ene vleeskroket de druppel die de emmer deed overlopen. Of…. misschien was het wel het feit dat ik die ene vleeskroket niet aan mij voorbij liet gaan.

Ik sprak met mijzelf af: vanaf nu eet ik geen vlees meer. En dat luchtte enorm op. Ik eet inmiddels ruim een jaar (voorlopig) geen vlees meer. Die toevoeging ‘voorlopig’ heb ik overgenomen van een vriend die ‘voorlopig’ gestopt was met roken. Dankzij dat ene woordje informeerde zijn omgeving er nooit meer naar.

Mijn culinaire leven is enorm verrijkt sinds ik geen vlees meer eet. De boekenkast puilt uit van de groenten-kookboeken, waar ik (zelfs doordeweeks) de heerlijkste gerechten uit kook. En daar is het hele gezin blij mee.

Nieuwsgierig geworden? Lees het indrukwekkende artikel van Rutger Bregman ‘Hierdoor werd ik in één klap vegetariër (en jij misschien ook)’ hier https://decorrespondent.nl/rutgerbregman (het artikel is zijn geld meer dan waard).

Workshop DDD SodB 016 bij

Mama mag het licht uit?

No Comments

De derde week van september 2015 stond op de basisschool van mijn dochter in het teken van ‘Energie’. Als lid van het duurzaamheidsteam was ik een van de aanstichters van deze duurzaamheidsweek. En het was een groot succes. Vraag kinderen hoe we beter voor de aarde kunnen zorgen en je wordt overspoeld met goede ideeën.

Op maandagochtend werd de week geopend met een massale dans op het schoolplein: alle kinderen dansten op het liedje ‘Energie’ van Kinderen voor Kinderen. Daarna werd in alle klassen een les gegeven over energie en hoe je daar duurzamer mee om kunt gaan. We gebruikten prachtig lesmateriaal van het IVN. Op dinsdag werden in de klassen proefjes uitgevoerd en ontdekten kinderen hoe je zelf energie kunt maken. Op donderdag hield iedere klas een energiequiz. En op vrijdag werden per klas twee Duurzame Denkers en Doeners gekozen. Natuurlijk werd de week afgesloten met een herhaling van de openingsdans.

Maar ook thuis werden we aan het werk gezet. De hele week hield mijn dochter van acht de meterstanden bij. Haar juf had namelijk de uitdaging meegegeven om in de duurzaamheidsweek zo min mogelijk energie te verbruiken. Nou, dat hebben we geweten! Het is maar goed dat mijn dochter af en toe naar school moest. Anders had ik die week niet kunnen werken. We ontbeten bij kaarslicht (is dat wel duurzaam?). We gebruikten ons servies minstens twee keer. We douchten alleen na het sporten. We keken geen televisie en ook de computers bleven (als mijn dochter thuis was) uit. Bij het slapen gaan kreeg ik steevast de vraag ‘mama, mag het licht uit?’ Tja, zo’n wedstrijd wil je natuurlijk winnen.

Gelukkig scheen die week de zon. De kachel kon dus uit blijven. Bovendien zijn wij in het bezit van acht zonnepanelen. De opbrengst van die panelen kon mijn dochter mooi van ons energieverbruik aftrekken. Aan het eind van de week kregen mijn man en ik een dikke pluim van haar. Maar niet in ieder gezin bleek de bespaaractie een succes te zijn geweest. Ver na de duurzaamheidsweek werd ik nog aangesproken door ouders. In sommige gezinnen waren kinderen zo fanatiek geweest, dat er zelfs ruzie was ontstaan; oudere broers en zussen konden in het donker hun huiswerk niet maken. Zij kregen het met hun jongere broertje of zusje aan de stok. De uitdaging om energie te besparen, had een onuitputtelijke hoeveelheid energie bij de kinderen losgemaakt.

Behalve een vrolijk rood petje met button, kregen de Duurzame Denkers en Doeners de uitnodiging voor een workshop later dit schooljaar. Tijdens die workshop bedenken de Duurzame Denkers en Doeners met welk thema hun klas in de volgende duurzaamheidsweek aan de slag wil gaan. Want die onuitputtelijke hoeveelheid energie van de kinderen gaan we absoluut benutten. Dat is pas duurzaam!

Jong geleerd, oud gedaan foto

Jong geleerd, oud gedaan

No Comments

Met drie andere ouders en een onderwijzeres vorm ik sinds een jaar het duurzaamheidsteam van de basisschool van mijn dochter. Ons idee is dat de school veel duurzamer kan. Gelukkig vindt de directie dat ook: duurzaamheid is tot speerpunt benoemd. Ook de leerkrachten zijn enthousiast. Toen we de leerkrachten bij elkaar hadden om over duurzaamheid te praten, barstten zij los. Zij hebben duizend en een ideeën die zij graag uit willen voeren. Nu de kinderen nog. Onder het motto ‘jong geleerd, oud gedaan’ gaan we binnenkort de klassen in. We organiseren komend schooljaar twee duurzame weken.

De duurzame week in september krijgt het thema energie. Dan verzorgen we in iedere klas een les rond energie, maken de kinderen een werkstuk over energie én gaan zij zelf knutselen met duurzame energie. Bovendien voert een bedrijf die week een energiebespaarplan uit in de school: oude koelkasten en vrieskisten worden verwijderd, er wordt LED-verlichting aangebracht en op heel veel plekken worden standby-killers geplaatst. Op het dak van de school worden binnenkort zonnepanelen geplaatst. Dus alle klassen morgen die week het dak op om de panelen te bewonderen en uitleg te krijgen over de werking. Bovendien kiezen de leerlingen in deze week hun duurzaamheidsambassadeurs. Iedere klas mag twee leerlingen afvaardigen naar de ambassadeurstop die we later in het jaar houden. En uiteraard organiseren we een heuse klassenstrijd. De klas die thuis in deze week de meeste energie weet te besparen is de grote winnaar. Zo betrekken we de ouders er ook direct bij.

Tijdens de duurzame week in maart worden de ouders pas echt aan het werk gezet. Dan organiseren we een duurzame bedrijvenweek. Het idee is dat ouders in de klassen komen en een les verzorgen over de duurzame organisatie waar zij voor werken. En natuurlijk vragen we ouders om bedrijfsbezoeken voor de kinderen te organiseren. Zo kunnen kinderen zien wat je allemaal kunt doen om bij te dragen aan een duurzamere wereld. Jong geleerd, oud gedaan.

EnergyDrink_shutterstock_i-500×400

Daar krijg ik energie van

No Comments

Als rechtgeaarde Hollander wil ik graag minder geld aan mijn energierekening besteden. En natuurlijk weet ik als geen ander wat ik moet doen om dat voor elkaar te krijgen. Maar het leek mij veel leuker en leerzaam om het van mijn buren te horen. Dus laatst heb ik hen uitgenodigd voor een Energy Drink.

In mijn woonkamer zaten die avond niet alleen mensen die iets met energie besparen hebben. Sommige buren wisten niet eens hoeveel energie zij verbruikten en wat hen dat maandelijks kost. Toch kwamen zij.

Sommige buren vielen steil achterover toen zij hun energieverbruik vergeleken met dat van hun naaste buren. Mensen die in exact dezelfde woning wonen, verbruikten bijna het dubbele van wat hun buren verbruiken. Dat zette hen wel aan het denken (en ik hoop dat zij er ook iets aan gaan doen).

Sommige buren hielden er zo hun eigen theorieën op na. Zo wist er een te vertellen dat je de radiatoren in de slaapkamers altijd open moet houden. Geen idee waar dat fabeltje vandaan komt. Maar het kost wel veel energie en dus geld.

Sommige buren hadden heel praktische tips. Zoals: sluit de ventilatieroosters van de kruipruimte in het stookseizoen af, want niets isoleert beter dan stilstaande lucht. Dat was echt een eye-opener voor mij.

Sommige buren wilden meer en vragen nu gezamenlijk offertes aan voor het na-isoleren van hun spouwmuren. Jammer voor mij dat mijn huis geen spouw heeft.

En ik heb de volgende dag direct twee installateurs en twee bouwbedrijven gebeld. Zij hebben offertes uitgebracht voor het vervangen van een aantal radiatoren, het plaatsen van een modulerende thermostaat én het aanbrengen van dubbele beglazing op de zolder. De eerste opdracht is al verstrekt.

 

Kijk, daar krijg ik nou energie van!

 

Voor wie ook wel wat energie kan gebruiken: wordt (ook) energieambassadeur en help je buren (en jezelf) om stappen te zetten. Op zaterdag 13 juni komen energieambassadeurs uit het hele land voor de tweede keer bij elkaar. Dit keer in Apeldoorn: http://www.energieambassadeurstop.nl/

 

11746237895_f9bde8b424_o

Nederland kantelt! En ik duw en trek

No Comments

Nederland kantelt! Dat is de boodschap van de prachtige Tegenlicht-documentaire, die de VPRO zondag 22 februari uitzond. De aanleiding is bekend: steeds meer mensen zien dat de huidige economische en maatschappelijke systemen niet houdbaar zijn. We hebben maar één aarde. We leven alsof we er drie-en-een-half hebben. Dus moeten we kantelen richting duurzamere systemen. Professor Jan Rotmans zegt in de documentaire zeker te weten dat het goed komt. Hij ziet Nederland kantelen. Hij wil alleen dat het sneller gaat. Daarom zoekt hij 2,5 miljoen kantelaars, die helpen versnellen.

http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2014-2015/nederland-kantelt.html

Natuurlijk ken ik de boodschap en de beweging die Jan Rotmans verspreidt. De documentaire bracht voor mij niet veel nieuws. Maar de documentaire helpt mij wel. Hij steekt mij een hart onder de riem.
Net zoals de Preek van de Leek die Marjolein Demmers drie weken eerder uitsprak in de St Franciscus Xaverius kerk in Amersfoort. Haar boodschap was dezelfde: het moet anders, het kan anders en ik ben al begonnen. Marjolein zet kleine stapjes. En natuurlijk benut zij iedere kans om een grote stap te nemen.

https://pvdl033.wordpress.com/2015/02/02/zorgen-voor-de-toekomst-centraal-in-tiende-preek-van-de-leek/

En nu ik….. in mijn werk zet ik al jaren stappen richting een duurzamere samenleving. Ik zorg dat hele wijken of buurten verbeteren. Ik draag bij aan Nul op de Meter concepten voor bestaande woningen. Ik verbeter de regionale markt voor energetisch renoveren. Dat zijn best flinke stappen (al wil ik altijd sneller).

Maar met mijn eigen huis ben ik de afgelopen jaren niet echt opgeschoten. Ik loop rondjes op mijn plek. We hebben dubbel glas, een geïsoleerde vloer, een geïsoleerd dak, een zonneboiler en een zuinige ketel (gevels isoleren is helaas niet mogelijk). Dus we verbruiken niet zo gek veel gas meer. De elektriciteit die we verbruiken willen we nu graag duurzaam opwekken. En dan kom je al snel uit bij zonnepanelen.

Die zonnepanelen leken zo gelegd. Tot dat we er (vijf jaar geleden al weer) achter kwamen dat de gemeente Amersfoort het niet toestaat; onze wijk valt onder beschermd stadsgezicht en zonnepanelen passen daar niet in. Na een briefwisseling met de gemeente hebben wij de moed opgegeven. Net als Jan Rotmans was ik er van overtuigd dat ook de gemeente Amersfoort wel zou kantelen. De gemeente wil namelijk CO₂-neutraal zijn in 2030 en dat doel bereik je niet zo maar. Maar niets bleek minder waar.

Tot begin dit jaar. Eind januari leek de gemeente Amersfoort toch in beweging te komen. In de krant werd het ‘nieuwe beleid voor zonnepanelen in de beschermde stadsgezichten’ aangekondigd. Opgewekt klikte ik naar de gemeentelijke website. Maar wat een teleurstelling: het nieuwe beleid wijkt in niets af van het oude beleid. Het staat nu alleen op papier. Deze gemeente kantelt niet. Deze gemeente giet oude regels in nieuw beton. En gek genoeg brengt dát mij nu juist in beweging.

De preek van Marjolein Demmers en de Tegenlicht-documentaire kwamen voor mij op het juiste moment. Want hoewel er niets veranderd is in de houding en het ‘nieuwe’ beleid van de gemeente Amersfoort, heb ik besloten om van mijn plek te komen. Ik klim in de ouderwetse pen en schrijf de gemeente Amersfoort een brief.  Ik schrijf hen dat hun beleid achterhaald is en dat de doelstelling “Amersfoort CO₂-neutraal in 2030” zo nooit gehaald wordt. Ter inspiratie stuur ik hen direct wat mooie voorbeelden van geïntegreerde zonnepanelen (ja, ze zijn er nu ook al as rode dakpan). Want kantelen zullen ze. Al gaat het tergend langzaam. Ik blijf duwen en trekken.

  • Page 2 of 3
  • 1
  • 2
  • 3